ଭୁବନେଶ୍ୱର, ୧୫/୮: ୧୯୯୯ ମସିହାର କାର୍ଗିଲ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାରତୀୟ ସେନାର ଯବାନମାନେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ପାଣି ଛଡ଼ାଇ ଦେଶ ପାଇଁ ଲଢ଼ିଥିଲେ। ଶତ୍ରୁ ସେନା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଲୁଚି ରହି ଭାରତୀୟ ଯବାନଙ୍କ ଉପରେ ଗୁଳି ଚଳାଉଥିଲେ। ତଥାପି ଭାରତୀୟ ଯବାନମାନେ ଭୟ ନକରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥିଲେ।
ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଏକ ବଡ଼ ଅଭିଯାନ ମସ୍କୋହ ଭ୍ୟାଲିର ହେଲମେଟ୍ ହିଲ୍ରେ ହୋଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନା ନିଜର ବଙ୍କର କରି ରହିଥିଲା। ଭାରତୀୟ ସେନାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ହେଲମେଟ୍ ହିଲ୍କୁ ପୁଣି ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଆଣିବା।
ସେହି ଦିନ ରାତିରେ ଭାରତୀୟ ଯବାନମାନେ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ରାତି ଥିଲା ଚାନ୍ଦିନୀ ରାତି। ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ଯବାନମାନେ ସହଜରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନଜରକୁ ଆସିପାରୁଥିଲେ। ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଲୁଚି ରହି ଗୁଳି ଓ ଗୋଳାବାରୁଦ ଚଳାଉଥିଲା।
ତଥାପି ଭାରତୀୟ ଯବାନମାନେ ପଛକୁ ହଟିନଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ବିପଦରେ ପକାଇ ଶତ୍ରୁ ଆଡ୍ଡା ଦିଗକୁ ଆଗେଇ ଚାଲିଥିଲେ। ରାତିସାରା ଭୟଙ୍କର ଲଢ଼େଇ ଚାଲିଥିଲା। ଗୁଳି ଓ ଗ୍ରେନେଡ୍ର ଶବ୍ଦରେ ପାହାଡ଼ିଆ ଅଞ୍ଚଳ କମ୍ପି ଉଠିଥିଲା।
ଏହି ଲଢ଼େଇରେ ବାର ମହାର ରେଜିମେଣ୍ଟର ୧୦ ଜଣ ଯବାନ ସହିଦ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓଡ଼ିଶାର ୩ ଜଣ ବୀର ଯବାନ ଥିଲେ। ଭାରତୀୟ ସେନାର ଜୋରଦାର ଆକ୍ରମଣକୁ ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନା ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ସାମ୍ନା କରିପାରିନଥିଲା। ଶେଷରେ ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟିଥିଲେ।
୧୯୯୯ ମସିହା ଜୁଲାଇ ୨୬ ତାରିଖରେ ‘ଅପରେସନ ବିଜୟ’ର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଭାରତୀୟ ସେନା ବଡ଼ ସଫଳତା ପାଇଥିଲା। ଭୋର ସମୟରେ ଜମ୍ମୁ-କାଶ୍ମୀରର ମସ୍କୋହ ଭ୍ୟାଲିରେ ଭାରତୀୟ ତ୍ରିରଙ୍ଗା ଉଡ଼ିଥିଲା। ହେଲମେଟ୍ ହିଲ୍ରେ ଭାରତୀୟ ଯବାନମାନେ ‘ଜୟ ହିନ୍ଦ୍’ ନାରା ଦେଇଥିଲେ।
ଭାରତୀୟ ସେନାର ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ସୁବେଦାର ଶଙ୍କର ସାହୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଅନେକ ଘଟଣା ନିଜ ଅନୁଭୂତିରୁ କହିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ କହିବା ଅନୁସାରେ, ଭାରତୀୟ ସେନାର ସାହସ ଓ ପରାକ୍ରମ ଯୋଗୁଁ ମସ୍କୋହ ଭ୍ୟାଲି ପୁଣି ଭାରତୀୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଆସିଥିଲା। ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ଟୁଲିପ୍ ଭ୍ୟାଲି ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ।
ସେତେବେଳେ ହେଲମେଟ୍ ହିଲ୍ ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନାର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲା। ଭାରତୀୟ ସେନାର ହଣ୍ଡ୍ରେଡ୍ ବ୍ରିଗେଡ୍ ଅଧୀନରେ ବାର ମହାର ଓ ସତର ଜାଠ୍ ରେଜିମେଣ୍ଟକୁ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଦଖଲ କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ବାର ମହାର ରେଜିମେଣ୍ଟର ବ୍ରାଭୋ ଓ ଚାର୍ଲି କମ୍ପାନୀ ଆଗରୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲା। ଆଲ୍ଫା ଓ ଡେଲ୍ଟା କମ୍ପାନୀ ପଛପଟୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିଲା। ସେତେବେଳେ ନାଏକ ଥିବା ଶଙ୍କର ସାହୁ ଆଲ୍ଫା କମ୍ପାନୀର ରକେଟ୍ ଲଞ୍ଚର ଟିମ୍ର ନେତୃତ୍ୱ ନେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଓଡ଼ିଶାର ନୃସିଂହ ରାଉତରାୟ ଓ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ଦିନେଶ ବାଗ ଥିଲେ।
ପ୍ରଥମ ଥର ଭାରତୀୟ ଯବାନମାନେ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରାୟ ୫୦୦ ମିଟର ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ସେନା ଗୁଳି ଚଳାଇବାରୁ କିଛି ଭାରତୀୟ ଯବାନ ଆହତ ହୋଇଥିଲେ। ତଥାପି ଭାରତୀୟ ସେନା ସେହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ନେଇଥିଲା।
ପରବର୍ତ୍ତୀ ୮ରୁ ୧୦ ଦିନ ଧରି ଯବାନମାନେ ସେଠାରେ ରହି ଆଗାମୀ ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ଆବଶ୍ୟକ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଯୋଗାଡ଼ କରିଥିଲେ ଏବଂ ନିଜର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ଅପରେସନ୍ରେ ଯବାନମାନେ ଆଉ ପ୍ରାୟ ୧୦୦୦ ମିଟର ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ବଙ୍କରରୁ ଜୋରଦାର ଗୁଳିବର୍ଷା ହୋଇଥିଲା। ଏଥିରେ ଗୁଜରାଟ ଓ ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶର ୪ ଜଣ ଯବାନ ସହିଦ ହୋଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାରତୀୟ ଯବାନଙ୍କ ସାହସ ଆଗରେ ଶତ୍ରୁ ଶେଷରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲା।
ଏହି ଶେଷ ଲଢ଼େଇରେ ଓଡ଼ିଶାର ୩ ଜଣ ବୀର ଯବାନ ସହିଦ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ହେଲେ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ମଲ୍ଲିକ, ଶ୍ରୀନିବାସ ପାତ୍ର ଓ ନୃସିଂହ ରାଉତରାୟ।
ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ମଲ୍ଲିକ ଡେଲ୍ଟା କମ୍ପାନୀର ମିଡିୟମ୍ ମେସିନ୍ ଗନ୍ର କମାଣ୍ଡର ଥିଲେ। ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଗର୍ଭବତୀ ଥିଲେ। ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେ ପରିବାର ଚିନ୍ତାକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଶ୍ରୀନିବାସ ପାତ୍ର ମ୍ୟାପ୍ ରିଡିଂ ଓ କମ୍ପାସ୍ ଅପରେଟର ଭାବେ କାମ କରୁଥିଲେ। ବିବାହର ମାତ୍ର ୧୨ ଦିନ ପରେ ସେ ଦେଶ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ବୀରଗତି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ନୃସିଂହ ରାଉତରାୟ ଆଲ୍ଫା କମ୍ପାନୀର ଲାଇଟ୍ ମେସିନ୍ ଗନ୍ ଟିମ୍ରେ ଥିଲେ। ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଲଢ଼ି ସେ ମଧ୍ୟ ସହିଦ ହୋଇଥିଲେ।
ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଓଡ଼ିଶାର ଆଉ ଜଣେ ଯବାନ ବିଜୟ ଦାସ ମଧ୍ୟ ଆହତ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ବ୍ରାଭୋ କମ୍ପାନୀରେ ଥିଲେ। ଶତ୍ରୁର ଗୁଳି ତାଙ୍କ ପେଟରେ ବାଜିଥିଲା। ପରେ ତାଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ଦିଲ୍ଲୀ ପଠାଯାଇଥିଲା।
ସୁବେଦାର ଶଙ୍କର ସାହୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ବିବାହର ମାତ୍ର ୬ ମାସ ପରେ କାର୍ଗିଲ୍ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ପାଇବା ପରେ ସେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପ୍ରାୟ ୭ ମାସ ଧରି ହେଲମେଟ୍ ହିଲ୍ରେ ରହି ଏହାର ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ପରେ ଶଙ୍କର ସାହୁ ୨୦୧୭ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାରତୀୟ ସେନାରେ ସେବା କରି ସୁବେଦାର ଭାବେ ଅବସର ନେଇଥିଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଖୋର୍ଦ୍ଧାର ବିପିସିଏଲ୍ରେ କାମ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ଭୁବନେଶ୍ୱରର ମଞ୍ଚେଶ୍ୱର ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଛନ୍ତି।
କାର୍ଗିଲ୍ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାରତର ବିଜୟ ପଛରେ ହଜାର ହଜାର ଯବାନଙ୍କ ସାହସ, ତ୍ୟାଗ ଓ ବଳିଦାନ ରହିଛି। ଓଡ଼ିଶାର ଏହି ୩ ବୀର ସହିଦଙ୍କ ବଳିଦାନ ମଧ୍ୟ ଦେଶ କେବେ ଭୁଲିପାରିବ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ବୀରତ୍ୱ ଓ ଦେଶପ୍ରେମ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ିକୁ ସବୁବେଳେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଚାଲିବ।
