ଗଞ୍ଜାମ/ପାତ୍ରପୁର/ରିପୋର୍ଟ:ପ୍ରେମାନନ୍ଦ ପୂଜାରି
ଜୀବନର ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ନଥିଲା ନିଜର ଘର, ନଥିଲା ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ସାହାରା। କେବେ ଏହି ପିଣ୍ଢା, ତ କେବେ ସେହି ପିଣ୍ଢା—ଏମିତି ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଦିନ କାଟୁଥିଲେ ୭୦ ବର୍ଷୀୟ ଯମୁନା ବିଷୋୟୀ।
ଘଟଣାଟି ଚିକିଟି ବ୍ଲକ୍‌ ଅନ୍ତର୍ଗତ କଳବାଡ଼ ପଞ୍ଚାୟତର ଖରଖରିଆ ଗାଁର। ନିରାଶ୍ରୟ ଯମୁନାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଗ୍ରାମବାସୀ ପ୍ରଶାସନକୁ ଜଣାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ କିମ୍ବା କୌଣସି ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନରେ ଥଇଥାନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା।
କିନ୍ତୁ… ଅଭିଯୋଗ ଅନୁସାରେ, ଅନୁରୋଧର ପରେ ଅନୁରୋଧ ସତ୍ତ୍ୱେ ମିଳିଲାନି ସମୟୋଚିତ ସହାୟତା।
ଗତ ଗଣେଶ ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନ ହଠାତ୍‌ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ ଯମୁନା। ଗ୍ରାମବାସୀ ୧୧୨କୁ ଫୋନ୍‌ କରିବା ପରେ ୧୦୮ ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ଯୋଗେ ତାଙ୍କୁ ପାତ୍ରପୁର ଗୋଷ୍ଠୀ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକେନ୍ଦ୍ରକୁ ନିଆଯାଇଥିଲା।
ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘ ପ୍ରାୟ ୨୩ ଦିନ ଧରି ଚିକିତ୍ସାଧୀନ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ଅସହାୟତା ଓ ନିରାଶ୍ରୟ ସ୍ଥିତି ସମ୍ପର୍କରେ ଚିକିଟି ଓ ପାତ୍ରପୁର ପ୍ରଶାସନ ସମେତ ବିଭିନ୍ନ ଅଧିକାରୀଙ୍କୁ ଅବଗତ କରାଯାଇଥିବା କୁହାଯାଇଛି।
ହେଲେ… ବୁଧବାର ଅପରାହ୍ନରେ ଚିକିତ୍ସାଧୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଯମୁନାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଗଲା।
ଜୀବନରେ ନଥିଲା ସାହାରା… ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବି ନଥିଲା କେହି ନିଜର।
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କୀୟ ଆସିନଥିଲେ। ଶବ ସତ୍କାର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କେହି ଆଗେଇ ଆସିନଥିଲେ।
ଠିକ୍‌ ଏହି ସମୟରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ ପାତ୍ରପୁରର କିଛି ଯୁବକ। ମାନବିକତାର ହାତ ବଢ଼ାଇ ସୁରେଶ କୁମାର ପଟ୍ଟନାୟକ, ତୋଫାନ ଅଧିକାରୀ, ବିଶ୍ୱନାଥ ମହାନ୍ତି, ଦୀପକ କୁମାର ବାଡ଼ତ୍ୟା, କିରଣ ଅଧିକାରୀ ଓ ପ୍ରସାଦ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ ପାତ୍ରପୁର ଗ୍ରାମ ଶ୍ମଶାନରେ ଯମୁନାଙ୍କ ଶବ ସତ୍କାର କରାଯାଇଥିଲା।
ରକ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲା…
କିନ୍ତୁ ମାନବିକତାର ସମ୍ପର୍କ ଥିଲା।
ସେଥିପାଇଁ ଶେଷ ଯାତ୍ରାରେ ଅଜଣା ଜଣେ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ପାଇଁ କାନ୍ଧ ହେଲେ ଏହି ଯୁବକମାନେ।
ଯୁବକମାନଙ୍କ ଏହି ମାନବିକ ପଦକ୍ଷେପକୁ ବିଭିନ୍ନ ମହଲରୁ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଇଛି।
ତେବେ ଏହି ଘଟଣା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଛିଡ଼ା କରିଛି—
ସମୟ ଥାଉଥାଉ ଯଦି ଜଣେ ନିରାଶ୍ରୟ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରଶାସନକୁ ଅବଗତ କରାଯାଇଥିଲା, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ଥଇଥାନ କରାଯାଇପାରିଲା ନାହିଁ କାହିଁକି?
ଜୀବନର ଶେଷ ସମୟରେ ଯଦି ମିଳିଥାନ୍ତା ଟିକିଏ ଆଶ୍ରୟ, ଟିକିଏ ସ୍ନେହ ଓ ସୁରକ୍ଷା… ହୁଏତ ଯମୁନାଙ୍କ ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଏତେ ଅସହାୟ ହୋଇନଥାନ୍ତା।
ନିରାଶ୍ରୟ ବୃଦ୍ଧବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ଚିହ୍ନଟ, ଉଦ୍ଧାର ଓ ଥଇଥାନ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଅଧିକ ସକ୍ରିୟ କରିବା ସହ ଏଭଳି ଅସହାୟଙ୍କ ପ୍ରତି ସମୟୋଚିତ ସହାୟତା ଯୋଗାଇବା ନେଇ ଦାବି ହୋଇଛି।
ଶେଷରେ ଯମୁନା ଚାଲିଗଲେ…
ହେଲେ ତାଙ୍କ ଶେଷ ଯାତ୍ରାରେ ମାନବିକତାର ଯେଉଁ ଦୀପ ଜଳାଇଗଲେ ଏହି ଯୁବକମାନେ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ବାର୍ତ୍ତା।